Krzysztof Karasek WIECZÓR POEZJI Nowosądecka Mała Galeria 17 październik 2000 roku

Kapitan Krzysztof Karasek wyznacza kurs: cała naprzód w kierunku poezji. Pulsującym, niskim i jednocześnie ciepłym głosem poeta zaprasza w świat swoich wyobrażeń i myśli. W "Dzienniku Rozbitka" ukazuje najbardziej intymne odczucia i przemyślenia. Przez chwilę można poczuć się dryfującym rozbitkiem. 

kliknij aby posłuchać

"Obłoki" Obłoki, banki mydlane wieczności dlaczego nie chmury, bo w chmurach jest deszcz i burza, groźba nieba, które pochyla czoło nad brzegiem przepaści dnia to u, które ściąga nas w dół o wznosi ku górze, u jest jakby z piekła , o z nieba bańki mydlane, purchawki, dmuchawce lotne, wolne, jak żaden z niewymownych bytów Nawet ptaki są uwięzione w swoich gniazdach wolne jak żaden z bytów niewidzialnych rozpadające się i powstające w sposób nieobliczalny, jak morska piana, gdy nie zrodziła jeszcze afrodyty Jak słowo, gdy nie wyłoniło się  jeszcze z głowy nocy Głowa jest łonem, gdy nie stało się jeszcze wierszem Obłoki a nie chmury, to o które wymawiasz i które sprawia ci radość przechodząc przez usta, gdy przywiera do podniebienia jest w tym wiara i niebo szczelnie jak skóra obłoki wznoszą nas ku niebu, chmury wyściełają piekło

"Pieśń z pod mlecznej drogi" Przepłynąłem świat za pewna ciemna rybą Uwagę moja zwróciła pewna blizna mała szczelina ukryta wśród zarośli łusek była normalnie rozwinięta, przypominała usta pewnej śpiewaczki biorącej wysokie c w pieśni Hugo Wolfa tej o ciemnej miłości Miała głębokie osadzenie w kosmosie, opływowy kształt wertykularne położenie i obły soczewkowaty kontur Poczułem, że trop jest fałszywy i spróbowałem raz jeszcze od początku Przepłynęła jednak obok mnie, by po chwili zniknąć mi z oczu Odwróciłem głowę, aby nie widzieć odpływającej nadziei Świecił ślad polipie to była kiedyś droga mleczna czekały tam na mnie zupełnie inne możliwości

kliknij aby posłuchać

kliknij aby posłuchać